Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Οι Ελληνες «πετούν» απο πάνω τους περιούσιες και ακίνητα σοκάρουν τα στοιχεία - Που πάνε τα ακίνητα μετά την αποποίηση - Τι συμβαίνει με τα εγκατελελειμένα.

Η νέα κατάσταση αποτυπώνεται κυρίως μέσα στα δικαστήρια, όπου κατά εκατοντάδες οι πολίτες δηλώνουν αμετάκλητα ότι δεν θέλουν να φθάσει σε αυτούς κανένα ακίνητο από καμία κληρονομιά.

Tα στοιχεία για τις αποποιήσεις κληρονομιάς που σόκαραν –ειδικούς και μη– «μιλούν» πλέον για μια νέα κατάσταση πραγμάτων στην ελληνική κοινωνία της κρίσης και της ύφεσης. Πρόκειται για ένα συνεχώς αυξανόμενο κύμα πολιτών, που σπεύδει να «πετάξει» από πάνω του ακίνητα και περιουσίες, αφού δεν μπορεί να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις τους.
Αυτή η νέα κατάσταση αποτυπώνεται κυρίως μέσα στα δικαστήρια, όπου κατά εκατοντάδες συμπολίτες μας δηλώνουν αμετάκλητα ότι δεν θέλουν να φθάσει σε αυτούς κανένα ακίνητο από καμία κληρονομιά. Ο,τι περί του αντιθέτου γνωρίζαμε έως σήμερα ανήκει οριστικά στο παρελθόν. Σύμφωνα με την Καθημερινή, αυτή τη στιγμή χάνονται ολόκληρες περιουσίες, που είναι, αντικειμενικά, κάτι παραπάνω από αξιόλογες οικονομικά.

Οι σχετικές αιτήσεις για αποποίηση έχουν αγγίξει το 2016 τις 54.000 (επίσημα στοιχεία του υπουργείου Δικαιοσύνης). Ωστόσο, οι αρμόδιες δικαστικές αρχές, που είναι τα ειρηνοδικεία, εκτιμούν ότι για φέτος ο αριθμός τους θα είναι έως και τριπλάσιος, από ό,τι φαίνεται με βάση τις αιτήσεις που έχουν ήδη υποβληθεί πριν καλά καλά κλείσει το πρώτο τρίμηνο του έτους.

Ποιοι είναι όμως αυτοί που αποποιούνται τις περιουσίες τους και γιατί το κάνουν;

Φταίει μόνον ο ΕΝΦΙΑ και γενικότερα η βαριά φορολογία των ακινήτων ή μήπως υπάρχουν –ή υποκρύπτονται– και άλλοι λόγοι που περιγράφουν πειστικότερα τη σημερινή εικόνα, ως προς το συγκεκριμένο, πολύ σύνθετο θέμα της μη αποδοχής κληρονομιάς;

Οπως προκύπτει από τις χιλιάδες αιτήσεις που γίνονται δεκτές καθημερινά από τα ειρηνοδικεία σε όλη τη χώρα και από τις χιλιάδες σχετικές δικαστικές αποφάσεις, τα ποσοστά εκείνων που δεν θέλουν να κληρονομήσουν περιουσίες συγγενών τους είναι μοιρασμένα.




Ποιοι και γιατί

Με βάση το δημοσίευμα, ένα ποσοστό, περί το 30%, από εκείνους που αποποιούνται το κάνουν διότι είτε δεν έχουν τις οικονομικές δυνατότητες –οι περισσότεροι– είτε διότι κρίνουν ότι δεν τους συμφέρει, υπό τις παρούσες οικονομικές συνθήκες, να «φορτωθούν» τα βάρη ακινήτων που κληρονομούν.

Οντως, λοιπόν, η βαριά φορολογία στο ακίνητο, που επιβλήθηκε τα τελευταία χρόνια, και κυρίως ο ΕΝΦΙΑ, αποτελεί τη βασική αιτία για την αποποίηση περιουσιών, ακόμη και εκείνων που έχουν αντικείμενο και οικονομική αξία. Ετσι, εκατοντάδες ακίνητα σε αστικά κέντρα, πολλά από τα οποία σε καλές περιοχές, απορρίπτονται από τους κληρονόμους των ιδιοκτητών τους, προκαλώντας έντονους προβληματισμούς για τις συνέπειες μελλοντικά αυτής της μαζικής εγκατάλειψης ακινήτων, πολλά από τα οποία –όχι όλα– περιέρχονται στο Δημόσιο.



Εγκαταλελειμμένα


Ηδη στα δικαστήρια της Αθήνας έχουν κάνει την εμφάνισή τους ερωτήματα από συνιδιοκτήτες σε πολυκατοικίες όπου υπάρχουν ακίνητα εγκαταλελειμμένα λόγω αποποίησης για το τι πρέπει να γίνει, καθώς, όπως είναι φυσικό, τα ακίνητα αυτά, χωρίς ουσιαστικά ιδιοκτήτη, ρημάζουν και υποβαθμίζουν τις άλλες ιδιοκτησίες, αλλά και ευρύτερα την περιοχή.

Ενα μεγάλο επίσης ποσοστό, υπολογίζεται στο 28%, όσων αποποιούνται κληρονομιών το κάνει διότι τα ακίνητα που κληρονομεί δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον. Σε αυτό το ποσοστό αποποιήσεων εντάσσονται και οι Ελληνες του εξωτερικού και βεβαίως εκείνοι που για χρόνια ζουν στα αστικά κέντρα αλλά έχουν καταγωγή από επαρχία.

Το μεγαλύτερο όμως ποσοστό των υποθέσεων που φθάνουν στα ειρηνοδικεία για αποποίηση κληρονομιών εκτιμάται ότι ανήκει σε εκείνους που μέσω αυτού του τρόπου επιλέγουν να γλιτώσουν φόρους για γονικές παροχές από τη μεταβίβαση περιουσιών προς τα παιδιά τους, τις οποίες οι ίδιοι κληρονομούν από τους δικούς τους γονείς. Το φαινόμενο είναι εξαιρετικά συνηθισμένο, καθώς πατέρας και μητέρα, κυρίως ανήλικων παιδιών, αποποιούνται την κληρονομία των δικών τους γονιών, ώστε η περιουσία –όποια κι αν είναι– να περάσει κατευθείαν στα εγγόνια και να μη χρειαστεί να πληρώσουν φόρους και άλλα έξοδα δύο φορές. Μία για να κληρονομήσουν και άλλη μία για να μεταβιβάσουν στη συνέχεια στα παιδιά τους. Πρόκειται ουσιαστικά για μη πραγματικές αποποιήσεις κληρονομιάς.
Η διαδικασία

Ποια είναι η δικαστική οδός που ακολουθείται, όταν ένας παππούς κληροδοτεί απευθείας την ακίνητη περιουσία του στα εγγόνια του και όχι στα παιδιά του; Στις περιπτώσεις αυτές δεν αρκεί μια αίτηση για αποποίηση που γίνεται δεκτή σε μία ημέρα από το δικαστήριο, αλλά χρειάζεται απόφαση, ειδικά όταν τα παιδιά είναι ανήλικα. Η απόφαση αυτή εκδίδεται όμως σχετικά σύντομα και πάντως έπειτα από δίκη.

Βεβαίως, ο νόμος προβλέπει πως όταν αποποιείται κάποιος μια κληρονομιά, την αποποιείται ολόκληρη, δεν μπορεί να διαλέξει ποια θέλει και ποια όχι, ενώ η προθεσμία από τον νόμο είναι εξαιρετικά ασφυκτική.

Πού «πάνε» τα ακίνητα

Οπως σημειώνεται στο δημοσίευμα τα ακίνητα που αποποιείται κάποιος δεν πηγαίνουν κατευθείαν στο Δημόσιο, όπως πιστεύουν οι περισσότεροι, καθώς το Δημόσιο κληρονομεί, έκτο κατά σειρά, όταν δεν υπάρχει κανένας συγγενής για να αποδεχθεί την κληρονομιά.

Δικαστικοί λειτουργοί εκφράζουν προβληματισμούς για την τύχη των ακινήτων τα οποία αποποιούνται χιλιάδες πλέον συμπολίτες μας, καθώς δεν υπάρχει μηχανισμός για άμεση ενημέρωση κάποιας δημόσιας υπηρεσίας, ενώ προαιρετικά οι κληρονόμοι που αποποιούνται μπορούν, αν θέλουν, να ενημερώσουν τις τράπεζες στις περιπτώσεις –είναι παρά πολλές– που ο συγγενής που πέθανε άφησε και χρέη. Κι αυτό, για να μην τους ενοχλούν οι τράπεζες και είναι αντιμέτωποι με πρόσθετους πονοκεφάλους για χρέη που δεν είναι δικά τους και για κληρονομιές που ήδη τις έχουν αρνηθεί... newsbomb.gr
loading...

Δηλώσεις σε συνέδριο για την ανάπτυξη Παπαδημητρίου: Το ΔΝΤ ζητά πρόσθετα μέτρα λιτότητας Ελένη Στεργίου27/03/201720:23

Η Τράπεζα της Ελλάδας, όπως δήλωσε υπουργός Οικονομικών, εκτιμά πως η υλοποίηση των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων στην αγορά εργασίας και στις αγορές προϊόντων και υπηρεσιών θα μπορούσε συνδυασμένα να επιφέρει την επόμενη δεκαετία αύξηση του ΑΕΠ έως 8,5%, της απασχόλησης κατά 6,7% και των επενδύσεων κατά 11,5%

Το ΔΝΤ ζητά για την Ελλάδα πρόσθετα μέτρα λιτότητας τα προσεχή έτη, θεωρώντας τα ικανά να συμπληρώσουν τις μεταρρυθμίσεις, όπως δήλωσε ο υπουργός Οικονομίας Δημήτρης Παπαδημητρίου. Μιλώντας σε συνέδριο με θέμα την ανάπτυξη που διοργανώνει η Βουλή δήλωσε πως οι Θεσμοί ζητούν για το ύψος (3,5% του ΑΕΠ) των πρωτογενών πλεονασμάτων επί σειρά ετών, τα πρόσθετα μέτρα λιτότητας και τις μεταρρυθμίσεις (φορολογικό, συντάξεις, αγορά εργασίας κ.α.).

Ο κ. Παπαδημήτριου υπογράμμισε ότι η ελληνική κυβέρνηση διαπραγματεύεται  τον περιορισμό αυτής ακριβώς της πολιτικής, αντιπροτείνοντας περισσότερη ανάπτυξη μέσω διαφοροποιημένων μεταρρυθμίσεων και λιγότερη λιτότητα (μικρότερα πλεονάσματα για λιγότερα χρόνια).

Η Τράπεζα της Ελλάδας, όπως δήλωσε ο κ. Παπαδημητρίου, εκτιμά πως η υλοποίηση των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων στην αγορά εργασίας και στις αγορές προϊόντων και υπηρεσιών θα μπορούσε συνδυασμένα να επιφέρει την επόμενη δεκαετία αύξηση του ΑΕΠ έως 8,5%, της απασχόλησης κατά 6,7% και των επενδύσεων κατά 11,5%. Από την πλευρά του ο ΟΟΣΑ εκτιμά πως η πλήρης εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων θα μπορούσε να προκαλέσει αύξηση του ΑΕΠ πάνω από 13% την προσεχή δεκαετία.

Σύμφωνα με το υπουργό Οικονομίας, η οικονομική κρίση έπληξε περισσότερο απ’ όλες τις χώρες την Ελλάδα και «αιτία γι’ αυτό δεν ήταν μόνον η ασθενική και μη ανταγωνιστική παραγωγική της βάση, τα δίδυμα ελλείμματα (δημόσιο και εξωτερικό) και το υψηλό δημόσιο χρέος». Όπως δήλωσε ο κ. Παπαδημητρίου, σημαντικό ρόλο στην διόγκωση της ελληνικής κρίσης διαδραμάτισαν οι εσφαλμένες επιλογές οικονομικής πολιτικής και μεταρρυθμίσεων που επιβλήθηκαν και η αδυναμία του φαύλου εγχώριου πολιτικού συστήματος να διαπραγματευτεί μία καλύτερη πολιτική προσαρμογής.

Ο κ. Παπαδημητρίου ανέφερε ότι το 2016, σε ξεχωριστές εκθέσεις τους το ΔΝΤ και ο ΟΟΣΑ αξιολόγησαν τις πολιτικές δημοσιονομικής προσαρμογής και μεταρρυθμίσεων που ασκήθηκαν στην Ελλάδα και διαπίστωσαν συνοπτικά τα εξής :

Υπήρξαν υπεραισιόδοξες εκτιμήσεις που οδήγησαν σε εμπροσθοβαρή και βαθιά μείωση δημοσιονομικού ελλείμματος με αποτέλεσμα τη μακροσκελή ύφεση.

Η παραπάνω παραδοχή έγινε ήδη από το 2012 από τον κ. Blanchard και η εξήγηση ήταν οι χαμηλοί δημοσιονομικοί πολλαπλασιαστές που εξέλαβαν ως βάση των υπολογισμών και προβλέψεων τους. Υποτιμήθηκαν πολλαπλασιαστές, spreads και κόστη δανεισμού.

Παρά την ανάληψη σημαντικών μεταρρυθμίσεων, η πρόοδος υπήρξε άνιση και το μείγμα μεταρρυθμίσεων μη ισορροπημένο.

Εσφαλμένη εκτίμηση για άμεση ενεργοποίηση της πλευράς της προσφοράς από τις μεταρρυθμίσεις, σε αντίθεση με τη συσσωρευμένη εμπειρία για βραδεία ανάδειξη των εξ αυτών ωφελειών.

Αποτυχία μεταρρύθμισης της αγοράς προϊόντων, με συνέπεια τη διατήρηση των παραγωγικών πόρων σε μη ανταγωνιστικές δραστηριότητες, ενόσω η εμπροσθοβαρής εστίαση στη δημοσιονομική και μισθολογική προσαρμογή μείωνε τη ζήτηση και συνέβαλε στη βαθιά ύφεση.

Αποτυχία αναγνώρισης από την αρχή του γεγονότος ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα δεν ένιωθε ως δική του ιδιοκτησία τα προγράμματα προσαρμογής, με συνέπεια τις υποχωρήσεις στην εφαρμογή τους.

Αδυναμία να εκτιμηθεί πως ο τόσο μεγάλος όγκος των διαρθρωτικών αλλαγών που σχεδιάστηκαν υπερέβαινε την διοικητική ικανότητα και την πολιτικά εφικτή εφαρμογή τους.

Η καθυστέρηση και χαμηλή απόδοση στην εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων στο 2ο πρόγραμμα του 2012, ήταν κυρίως στις αγορές προϊόντων, στη δημόσια διοίκηση και στο περιβάλλον ρυθμίσεων όπως με τις αδειοδοτήσεις επενδύσεων, τις διαδικασίες χρεοκοπίας, την αποτελεσματικότητα του δικαστικού συστήματος, το άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων και την εξάλειψη άχρηστων φόρων και εισφορών υπέρ τρίτων.

Εσφαλμένη εκτίμηση για μεγάλες ελαστικότητες τιμών στις εξαγωγές.

Εσφαλμένη υπόθεση εργασίας για την υγεία του τραπεζικού συστήματος και αδυναμία συστηματικής και κατάλληλης παρακολούθησης του, με συνέπεια την άνοδο των Κόκκινων δανείων   και τη δημιουργία πολιτικής αναταραχής.

Έντονα προβλήματα διακυβέρνησης σε επιχειρήσεις και κυβέρνηση, τα οποία παρέμειναν σε μεγάλο βαθμό χωρίς αντιμετώπιση.

Αβεβαιότητα και καθυστερήσεις σχετικά με την αναδιάρθρωση του χρέους οδήγησαν στη μείωση/συγκράτηση των επενδύσεων.

“Από τις 12 παραπάνω ολιγωρίες πολιτικής που οι δύο οργανισμοί επισήμαναν στην ελληνική περίπτωση, παρατηρούμε ότι οι μισές αφορούν τον τομέα των μεταρρυθμίσεων, και την προβληματική εφαρμογή και σύνδεση τους με την δημοσιονομική και οικονομική πολιτική”, παρατήρησε ο υπουργός.

Ο κ. Παπαδημητρίου επεσήμανε, επίσης,  ότι οι μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας από την άλλη πλευρά έχουν αρνητικές επιπτώσεις στο βραχυχρόνιο, και καμία επίδραση στο μακροχρόνιο ορίζοντα, όμως παραμένουν υψηλά στην ατζέντα των προτεινόμενων μεταρρυθμίσεων ακόμη και σήμερα, παρόλο που η Ελλάδα έχει ήδη θέσει σε εφαρμογή μία ολόκληρη σειρά μέτρων τα οποία μείωσαν τη διαπραγματευτική εργατική δύναμη, τους κατώτατους μισθούς και επέτρεψαν πολύ περισσότερο ευέλικτες συνθήκες εργασίας. “Εύλογα ανακύπτει το ερώτημα γιατί το ΔΝΤ και οι Θεσμοί γενικότερα δεν διδάσκονται από τα λάθη του παρελθόντος και από τις ίδιες τις αξιολογήσεις των πολιτικών και αποτελεσμάτων τους”, δήλωσε ο υπουργός.

Το ΔΝΤ, σύμφωνα με τον κ. Παπαδημητρίου, εκτιμούσε πως μέχρι το τέλος του 2014 είχε εφαρμοστεί μόλις το 72% των προτεινόμενων από τον ΟΟΣΑ μέτρων για την ενίσχυση του ανταγωνισμού.

Επίσης, όπως τόνισε, το ΔΝΤ έχει γενικότερα παραδεχθεί (βλ  IMF,  Euro Area, Selected issues 2014) πως :

·         Οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις μπορούν να εφαρμοστούν με περισσότερη επιτυχία σε χώρες που βρίσκονται σε δημοσιονομική ισορροπία ή σε χώρες που εφαρμόζουν ταυτόχρονα επεκτατική δημοσιονομική πολιτική.

·         Αντίθετα η περιοριστική δημοσιονομική πολιτική συνδυάζεται με πιο αργή εφαρμογή μεταρρυθμίσεων.

·         Στη διεθνή εμπειρία σπάνια συνυπάρχουν η δημοσιονομική προσαρμογή και οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις.

Οι λόγοι είναι κυρίως:

1) Ότι αρκετές μεταρρυθμίσεις έχουν βραχυπρόθεσμο δημοσιονομικό κόστος, όπως η χρηματοδότηση ερευνητικών προγραμμάτων, τα κίνητρα επενδύσεων ή τα προγράμματα απασχόλησης, συνεπώς είναι δύσκολο να επιδιώκεται ταυτόχρονα λιτότητα και μεταρρύθμιση,

2) Ότι σε περιόδους συρρίκνωσης της οικονομίας, οι μεταρρυθμίσεις είναι αναποτελεσματικές, όπως για παράδειγμα η εφαρμογή ελαστικών μορφών απασχόλησης δεν οδηγεί σε αύξηση της απασχόλησης όταν δεν υπάρχει ζήτηση στην οικονομία, ή αυξάνοντας την ηλικία συνταξιοδότησης μπορεί να οδηγήσει απλά σε αύξηση της ανεργίας.

Στη συνέχεια ο κ. Παπαδημητρίου δήλωσε ότι  για τους λόγους αυτούς το ΔΝΤ προτείνει, η εφαρμογή διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων να συμπληρώνεται με πολιτικές ενίσχυσης της ζήτησης. “Θεωρεί, δηλαδή, συμπληρωματικές τις μεταρρυθμίσεις με μία επεκτατική οικονομική και δημοσιονομική πολιτική. Παρά την γενική αυτή παραδοχή του το ΔΝΤ σήμερα ζητά για την Ελλάδα πρόσθετα μέτρα λιτότητας τα προσεχή έτη, θεωρώντας τα ικανά να συμπληρώσουν τις μεταρρυθμίσεις. Ζητά το ακριβώς αντίθετο από αυτό που γενικά προτείνει!”, συμπλήρωσε.

Ο κ. Παπαδημητρίου ανέφερε ότι το γερμανικό Υπουργείο οικονομικών (σε συμπόσιο που έγινε 25 Μαρτίου 2015) υποστηρίζει ότι η εφαρμογή διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων είναι συμπληρωματική της δημοσιονομικής προσαρμογής, δηλαδή του περιορισμού της ζήτησης. “Στην πολιτική αυτή έχουν σήμερα ενδώσει το ΔΝΤ και οι Θεσμοί με όσα ζητούν για το ύψος (3,5% του ΑΕΠ) των πρωτογενών πλεονασμάτων επί σειρά ετών, τα πρόσθετα μέτρα λιτότητας και τις μεταρρυθμίσεις (φορολογικό, συντάξεις, αγορά εργασίας κ.α.).” και πρόσθεσε πως “τον περιορισμό αυτής ακριβώς της πολιτικής διαπραγματεύεται η ελληνική κυβέρνηση αντιπροτείνοντας περισσότερη ανάπτυξη μέσω διαφοροποιημένων μεταρρυθμίσεων και λιγότερη λιτότητα (μικρότερα πλεονάσματα για λιγότερα χρόνια)”. 

Ο υπουργός περιέγραψε τα βασικά σημεία της Εθνικής Στρατηγικής Ανάπτυξης της κυβέρνησης, η οποία, όπως τόνισε, είναι ικανή να εξισορροπήσει τις δυσλειτουργίες της αγοράς και να προσδώσει νέα δυναμική για την επανεκκίνηση της οικονομίας.

Σύμφωνα με τον κ. Παπαδημητρίου, η Στρατηγική αυτή θέτει στο επίκεντρο μιας δίκαιης και αειφόρου ανάπτυξης το ανθρώπινο δυναμικό και την ένταση γνώσης για την μετάβαση της χώρας σε μία οικονομία που παράγει προϊόντα και υπηρεσίες υψηλότερης προστιθέμενης αξίας.

Θέτει επίσης, σύμφωνα με τον υπουργό, προτεραιότητες στην ενδυνάμωση της εξωστρέφειας των επιχειρήσεων, και την ενίσχυση συνεργασιών επιχειρήσεων με δημιουργία εσωτερικών αλυσίδων αξίας και συστάδων επιχειρήσεων.

“Η καινοτομία της στρατηγικής αυτής δε έγκειται μόνον από τις δυνάμεις της αγοράς να ανταποκριθούν στη μακροοικονομική και δημοσιονομική εξυγίανση και στις μεταρρυθμίσεις για ένα φιλικότερο επιχειρηματικό περιβάλλον με ξένες και εγχώριες άμεσες επενδύσεις, αλλά ενεργοποιεί και μία πολιτική τόνωσης της ζήτησης που επιταχύνει την απορρόφηση της ανεργίας, ανακόπτει την διαρροή εγκεφάλων στο εξωτερικό και συμβάλλει σημαντικά στη μείωση των ανισοτήτων, της φτώχειας και στην αποκατάσταση της κοινωνικής και πολιτικής σταθερότητας”, δήλωσε ο υπουργός και πρόσθεσε ότι “αυτή η καινοτομία πολιτικής ίσως αποδειχθεί και η μεγαλύτερη προσφορά στο μέτωπο των μεταρρυθμίσεων που επιστρατεύονται για μία δίκαιη και βιώσιμη ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας”.
Πηγή.
loading...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΖΗΤΑ 100 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ Ο «πόλεμος» της μπύρας: Αγωγή «μαμούθ» από την Ελλάδα κατά της Ηeineken! (βίντεο)

της Μαρίνας Νικολάκη
Αγωγή μαμούθ από τη Ζυθοποιία Μακεδονίας Θράκης κατά του παγκόσμιου κολοσσού της Ηeineken international αλλά και της θυγατρικής της στην Ελλάδα, της Αθηναϊκής Ζυθοποιίας όπου ζητά 100 εκαταμμύρια ευρώ επειδή εφάρμοσε καταχρηστικές πρακτικές για να διατηρήσει την κυρίαρχη θέση τους στην αγορά.
 
Μη ξεχνάμε ότι ξένες εταιρίες χτύπησαν πέρυσι την ελληνική μπύρα στέλνοντας ΦΠΑ στα ύψη, μια αύξηση που ήταν κατευθυνόμενη από τις Βρυξέλλες και βάζοντας την Ελλάδα σε δραματικές συνέπειες στη κατανάλωση και την οικονομία.
 
Δεν είναι τυχαίο ότι σε πρωτοσέλιδο δημοσίευμα, το 2011, οι “NewYorkTimes” παρουσίασαν την ιστορία του επιχειρηματία και ιδρυτή της Ζυθοποιίας Μακεδονίας Θράκης, Δημήτρη Πολιτόπουλου, για να αναδείξουν μέσω αυτής τις στρεβλώσεις της ελληνικής οικονομίας, που εμποδίζουν την επιχειρηματικότητα και συνδέονται με την οικονομική κατάρρευση της χώρας!
 
Στην Ολλανδία και συγκεκριμένα στα δικαστήρια του Άμστερνταµ µεταφέρεται λοιπόν η ελληνική «µάχη» για την αγορά της µπίρας, µετά την αγωγή.
 
Η ελληνική εταιρεία, που παρασκευάζει τη γνωστή µπίρα «Βεργίνα», ζητά συνολικά 100 εκατοµµύρια ευρώ από τη Heineken, κατηγορώντας την για κατάχρηση της δεσπόζουσας θέσης που έχουν εδώ και δεκαετίες οι Ολλανδοί στην ελληνική αγορά.
 
Η Ζυθοποιία Μακεδονίας Θράκης έχει μακρά διαμάχη με την Αθηναϊκή Ζυθοποιία και ήδη δικαιώθηκε από την Επιτροπή Ανταγωνισμού, που διεξήγαγε αυτεπάγγελτη έρευνα από το 2005.
 
Πρόκειται για µια διαμάχη που κρατά εδώ και 14 χρόνια, καθώς η πρώτη φορά που η ζυθοποιία της Κοµοτηνής στράφηκε εναντίον της Αθηναϊκής Ζυθοποιίας και της ολλανδικής µητρικής της ήταν το 2003.
 
Τότε η ελληνική εταιρεία είχε καταγγείλει τη Heineken για καταχρηστικές πρακτικές στη Γενική ∆ιεύθυνση Ανταγωνισµού της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Το αποτέλεσµα ήταν να της επιβληθεί ένα πρόστιµο ύψους 31,45 εκατ. ευρώ από την Ελληνική Επιτροπή Ανταγωνισµού, µια απόφαση εναντίον της οποίας η Αθηναϊκή Ζυθοποιία έχει ασκήσει έφεση.
 
Η νέα αγωγή έρχεται να κλιµακώσει τη διαμάχη µεταξύ των δύο εταιρειών, η οποία µάλιστα έχει λάβει δηµοσιότητα ακόµα και εκτός Ελλάδας.
 
Τώρα όμως νέα τροπή παίρνει ο «πόλεμος της μπύρας», καθώς ο «Δαυίδ» της αγοράς, η Ζυθοποιία Μακεδονίας Θράκης (μπύρα «Βεργίνα»), διεκδικεί αποζημίωση-μαμούθ από τον παγκόσμιο κολοσσό της Heinekenκαι την ελληνική θυγατρική της, την Αθηναϊκή Ζυθοποιία, επειδή μέσα από καταχρηστικές πρακτικές θέλησαν να διατηρήσουν την κυρίαρχη θέση τους στην αγορά, και να εκτοπίσουν την ελληνική μπύρα.
 
Η αγωγή, με την οποία η ελληνική εταιρεία διεκδικεί αποζημίωση ύψους 100 εκατ. ευρώ, κατατέθηκε σε δικαστήριο του Άμστερνταμ, όπως μετέδωσε η αμερικανική ιστοσελίδα ενημέρωσης για νομικά θέματα, courthousenews.
 
Ο ιδρυτής της Ζυθοποιίας Μακεδονίας Θράκης, Δημήτρης Πολιτόπουλος, είχε καταγγείλει από το 2003 στην γενική διεύθυνση Ανταγωνισμού της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ότι με καταχρηστικές πρακτικές η κυρίαρχη εταιρεία της αγοράς προσπάθησε να περιορίσει τη διανομή της μπύρας «Βεργίνα» σε εμπορικά καταστήματα και καταστήματα εστίασης.
 
Η απόφαση της Επιτροπής Ανταγωνισμού εκδόθηκε με μεγάλη καθυστέρηση, πέρυσι, και επιβλήθηκε στην Αθηναϊκή Ζυθοποιία πρόστιμο 31,5 εκατ. ευρώ, ενώ η εταιρεία απειλήθηκε με πρόστιμο 10.000 ευρώ την ημέρα, σε περίπτωση επανάληψης των καταχρηστικών πρακτικών. Η Αθηναϊκή Ζυθοποιία αμφισβητεί την απόφαση ενώπιον του Διοικητικού Εφετείου.
 
Με την αγωγή της στο ολλανδικό δικαστήριο, η Ζυθοποιία Μακεδονίας Θράκης ζητεί να αναγνωρισθεί ότι η Heineken και η ελληνική θυγατρική της άσκησαν αθέμιτες εμπορικές πρακτικές, να διαταχθούν να σταματήσουν αυτές τις πρακτικές και να καταβάλουν αποζημίωση 100 εκατ. ευρώ στην ενάγουσα εταιρεία.
 
Σημειώνεται ότι η Heinekenέχει... λερωμένο μητρώο σε θέματα ανταγωνισμού, καθώς της είχε επιβληθεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρόστιμο 200 εκατ. ευρώ για τον πρωταγωνιστικό ρόλο της σε καρτέλ στην ολλανδική αγορά μπύρας, το οποίο συντόνιζε τις αυξήσεις των τιμών και ασκούσε έλεγχο με αθέμιτες πρακτικές στα κανάλια διανομής της μπύρας, με σκοπό να μοιράζουν την αγορά μεταξύ τους τα μέλη του καρτέλ.
 
Η Heineken αμφισβήτησε την απόφαση της Κομισιόν, προσφεύγοντας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, αλλά το 2012 έχασε οριστικά την υπόθεση και υποχρεώθηκε να πληρώσει το πρόστιμο.
 
Η περιπέτεια του Δημήτρη Πολιτόπουλου, ο οποίος προσπάθησε να τοποθετήσει στην αγορά την πρώτη ελληνική μπύρα, έχοντας απέναντί του την Αθηναϊκή Ζυθοποιία, που ήλεγχε τότε το 90% της αγοράς και τα κανάλια διανομής, έχει απασχολήσει το διεθνή τύπο.
 
Πάντως, η επιμονή του κ. Πολιτόπουλου να παραμείνει στην αγορά, παρά τις αντιξοότητες, τελικά δικαιώθηκε. Σήμερα το μερίδιο αγοράς της μπύρας «Βεργίνα» έχει φθάσει το 6%, ενώ το παράδειγμα του κ. Πολιτόπουλου ακολούθησαν και άλλοι επιχειρηματίες, με αποτέλεσμα σήμερα να αναπτύσσονται αρκετές μικροζυθοποιίες. Το μερίδιο της Αθηναϊκής Ζυθοποιίας, που παραμένει κυρίαρχη, έχει μειωθεί στο 70%.
 
Στο παρελθόν ο γνωστός επιχειρηματίας, είχε προβεί σε πολύ σημαντικές καταγγελίες στη Βουλή, αναφορικά με τις πρακτικές πολυεθνικών ώστε να τον εκφοβίσουν.
 
Συγκεκριμένα ο Δημήτρης Πολιτόπουλος, διευθύνων σύμβουλος της Ζυθοποιΐας Μακεδονίας-Θράκης (μπύρα «Βεργίνα») κατήγγειλε:
 
«Αν δεν είχα την υποστήριξη των άλλων εταιρειών που έχει η οικογένειά μου στη Νέα Υόρκη θα είχα κλείσει. Αν δεν ήμουν νέος δεν θα είχα αντέξει» δήλωσε ο Δημήτρης Πολιτόπουλος και συμπλήρωσε:
 
«Το να μπεις στον πόλεμο, ο οποίος περιλαμβάνει σκάσιμο ελαστικών, κόψιμο φρένων, κάψιμο φορτηγών, απειλών κατά της ζωή μου, κατά των συναδέλφων εμπόρων, αυτά όλα βρίσκονται στην επιτροπή ανταγωνισμού, στην οποία εκκρεμούν από το 2001!».Δείτε το βίντεο με τις αποκαλύψεις του Δημήτρη Πολιτόπουλου:
 
Τι τράβηξε ο Δημήτρης Πολιτόπουλος για να επενδύσει στην Ελλάδα 10 εκατ. ευρώ και να φτιάξει ελληνική μπύρα
 
«Η οδύσσεια μιας μικρής ελληνικής μπύρας». Με αυτό τον τίτλο έγινε πρωτοσέλιδο στους New York Times ο χημικός μηχανικός Δημήτρης Πολιτόπουλος ο οποίος αντί για ταξίδι προς την επιτυχία γνώρισε την κόλαση που λέγεται ελληνική αγορά και νομοθεσία.
 
Ολα άρχισαν στα μέσα της δεκαετίας του '90, όταν η Ελλάδα δεν διέθετε ούτε μία, 100%, γνήσια ελληνική μπύρα. Την εποχή εκείνη η Ελλάδα δεν είχε την πολυτέλεια να έχει τη δική της μπίρα (σ.σ. η ζυθοποιία Fix είχε πτωχεύσει το 1983). Αντ' αυτού, είχε 3.500 διαφορετικά κρασιά και 500 επωνυμίες ούζου. Όλα αυτά, όταν η Βουλγαρία διέθετε 18 δικές της μπίρες, η Αλβανία 4, οι ΗΠΑ 3.000 και το Μεξικό 500.
 
Ήταν λοιπόν ηλίου φαεινότερο ότι όποιος αναλάμβανε ένα τέτοιο εγχείρημα δεν θα αργούσε να δρέψει τους καρπούς των κόπων του. Οπως γράφει στο υπέροχο σάιτ του ο Ιωάννης Πρωτοπαπαδάκης, αυτή την πεποίθηση είχε και ο Δημήτρης Πολιτόπουλος, εξ Αμερικής ορμώμενος, όταν στις 13 Φεβρουαρίου 1998 θα εξέδιδε το πρώτο τιμολόγιο της μπίρας «Βεργίνα». Ωστόσο, το ταξίδι προς την επιτυχία εξελίχθηκε σε πραγματική οδύσσεια – μια οδύσσεια έφτασε σε σημείο να γίνει πρωτοσέλιδο στους New York Times.
 
Ποιός είναι ο Δημήτρης Πολιτόπουλος
 
Ο χημικός μηχανικός Δημήτρης Πολιτόπουλος, γεννημένος στην Αθήνα, αποφασίζει να εξειδικεύσει τις γνώσεις του στη ζυθοποιία, στο φημισμένο πανεπιστήμιο Stevens του Σικάγο, προκειμένου να υλοποιήσει μια παράτολμη ιδέα: να επιστρέψει στην πατρίδα του και να δημιουργήσει μια ελληνική ζυθοποιία με στόχο την παραγωγή, την εμφιάλωση και την εμπορία μπύρας ανώτερης ποιότητας, που να παράγεται από ελληνικό κριθάρι και να έχει ελληνικό όνομα.
 
Το παράτολμο του εγχειρήματος αποτυπώνεται και στις αντιδράσεις των Ελλήνων φίλων του, όταν τους αποκαλύπτει τα σχέδιά του, το 1994. «Μα η Ελλάδα έχει ήδη μπύρα. Τη Heineken», του απαντούσαν όλοι. Όντως, ο ολλανδικός κολοσσός με μερίδιο αγοράς που ξεπερνούσε το 90% (δεύτερο υψηλότερο παγκοσμίως μετά το 99% στην αγορά της Αιγύπτου – σήμερα, έχει υποχωρήσει στο 72%) είχε ταυτίσει το όνομά του και το χρώμα του, το πράσινο, με τη μπύρα.
 
Μάλιστα, σύμφωνα με τα όσα είπε ο Δημήτρης Πολιτόπουλος στους New York Times, εξαργυρώνοντας την ηγεμονική της θέση επέβαλε στη χώρα μας τιμές υψηλότερες κατά 30% σε σχέση με τις τιμές στην Ολλανδία – δεν είναι τυχαίο ότι οι πωλήσεις της Heineken στην ελληνική αγορά συνεισφέρουν κατά το 7,1% στο σύνολο των λειτουργικών κερδών του ομίλου.
 
Ερευνα στην τοπική αγορά
 
Ενόσω στην Αμερική ο εκκολαπτόμενος επιχειρηματίας εκπονεί έρευνα για το πού θα στηθεί το ζυθοποιείο και ποια θα είναι η παραγωγική του ικανότητα. Μολονότι ως πρώτη επιλογή προκρίθηκαν τα Χανιά, εν τέλει επιλέγεται η δεύτερη, η Κομοτηνή, με δυναμικότητα 200.000 εκατόλιτρων ετησίως, καθώς ήταν πιο οργανωμένη βιομηχανικά και διέθετε το καλύτερο νερό (σύμφωνα με την παράδοση, εκεί παρήχθη για πρώτη φορά ελληνική μπύρα στους αρχαίους χρόνους), βασική πρώτη ύλη της μπύρας.
 
Δύο χρόνια μετά, το 1996, ο 36χρονος τότε χημικός μηχανικός, με τη συνδρομή του μεγαλύτερου αδερφού και του πατέρα του, επιστρέφει στα πάτρια εδάφη και επενδύει 10 εκατ. ευρώ στην Κομοτηνή. Άγνωστο για ποιο λόγο, η επένδυση αυτή στην ακριτική περιοχή απορρίφθηκε δύο φορές από τις επιδοτήσεις του αναπτυξιακού νόμου.
 
Επιμονή στο στόχο
 
Ένα χρόνο μετά, δημιουργείται αυτοματοποιημένη μονάδα παραγωγής υψηλών προδιαγραφών με την επωνυμία Ζυθοποιία Μακεδονίας Θράκης Α.Ε., όμως η παραγωγή καθυστερεί καθώς οι ντόπιοι παραγωγοί μεταλλικών κουτιών δημιουργούν εμπόδια, με τα πρώτα μπουκάλια που καταφθάνουν να είναι προβληματικά.
 
Ως εμπορική επωνυμία της νέας, αυθεντικά ελληνικής μπύρας, επελέγη το όνομα ενός διάσημου τόπου, όπου ο Έλληνας αρχαιολόγος, Μανώλης Ανδρόνικος, ανακάλυψε ένα ταφικό μνημείο συμπεριλαμβανομένου και του τάφου του Φιλίππου Β' πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου: Βεργίνα.
 
Αρχίζουν τα προβλήματα
 
Ωστόσο, τα πρώτα σοβαρά προβλήματα όχι μόνο δεν θα αργήσουν να φανούν, αλλά παίρνουν και τη μορφή χιονοστιβάδας. Οι χονδρέμποροι επιστρέφουν το προϊόν δηλώνοντας ότι «κινδυνεύει το σπίτι τους», το τηλεφωνικό κέντρο της ζυθοποιίας γίνεται αποδέκτης απειλητικών τηλεφωνημάτων, πολλοί εργαζόμενοι αποχωρούν αδυνατώντας να απορρίψουν δελεαστικές προσφορές από ανταγωνιστές, οι διανομές σαμποτάρονται με άδειασμα καυσίμων από τα φορτηγά, αρκετά φορτηγά συνεργαζόμενων διανομέων καταστρέφονται, ενώ κυκλοφορούν και φήμες ότι πίσω από τη νέα μπίρα βρίσκονται Τούρκοι.
 
Η ελληνική εταιρεία δεν κάθεται με σταυρωμένα χέρια και αποφασίζει να περάσει στην αντεπίθεση. Ξεκινάει τις εξαγωγές –σήμερα εξάγεται σε ΗΠΑ, Αυστραλία, Κύπρο, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία, Πολωνία, Ιαπωνία και Αλβανία-, μειώνει τις τιμές για ξενοδοχεία και πλοία, παρασκευάζει φθηνή και επώνυμη μπύρα για σούπερ μάρκετ, ενώ μειώνει την τιμή, έως και 50%, στο μεταλλικό κουτί.
 
Πρόστιμο από την Επιτροπή Ανταγωνισμού
 
Λίγα χρόνια αργότερα, το 2003, ενημερώνει με επιστολή της την Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανταγωνισμού για τη ζοφερή κατάσταση της αγοράς μπύρας, αλλά και την αντίστοιχη Ελληνική Επιτροπή, το 2005, στην οποία παραδίδει έναν ογκώδη φάκελο για της καταχρηστικές πρακτικές του ηγέτη της αγοράς. Εν μέρει δικαιώνεται, καθώς το 2007 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επιβάλει πρόστιμο 215 εκατ. ευρώ για παράνομες εμπορικές πρακτικές της εταιρείας Heineken στην έδρα της στην Ολλανδία.
 
Ανήσυχο πνεύμα ο Δημήτρης Πολιτόπουλος, δεν επιθυμεί να περιοριστεί στην παραγωγή μπύρας, αλλά θέλει να διευρύνει την προϊοντική γκάμα παρασκευάζοντας ροφήματα από βότανα, που βρίσκονται άφθονα στην Θράκη. Όμως, εδώ έχει να αντιμετωπίσει έναν ακόμη δυσεπίλυτο γρίφο, καθώς σύμφωνα με ένα «σκοτεινό» διάταγμα, οι ζυθοποιίες στην Ελλάδα πρέπει να παράγουν μόνο μπύρα και τίποτα άλλο. Ένα διάταγμα που έλκει την καταγωγή του από τα χρόνια του βασιλιά Οθωνα...
 
Πέτυχε λόγω επιμονής
 
Σήμερα, η μπύρα Βεργίνα κατέχει μερίδιο 6% της ελληνικής αγοράς (πλέον στη χώρα μας λειτουργούν 13 μικρές ελληνικές ζυθοποιίες), με τη Ζυθοποιία Μακεδονίας Θράκης να θεωρείται –με ετήσια ανάπτυξη που προσεγγίζει το 30%- από τις πλέον ανερχόμενες και πολλά υποσχόμενες εταιρίες στην Ελλάδα. Το παράδειγμα του Δημήτρη Πολιτόπουλου αν μη τι άλλο μας υπενθυμίζει ότι με όπλο το όραμα, την αποφασιστικότητα, το πείσμα και ένα ποιοτικό προϊόν, η επιτυχία δεν θα αργήσει να έρθει.


loading...